امروز نجات جامعه ایران از قید اختاپوس دیکتاتوری نظام اسلامی از برون، آنهم با تزئینات و ویترین رسانه ای شاهزاده پهلوی، افسانه پردازی کودکانه ای بیش نیست که با هواپیماهای ترامپ و نتانیاهو و دیگر قوای سرکوبگر اقمار آنان در منطقه بخواهند با تجاوزشان آزادی را به جامعه ما باز گردانند و جنگ را عادی جلوه دهند!…….
آزادی نه با مداخله خارجی و تحمیل جنگ اربابان امپریالیستی و موشک ها و پهبادهای گسیل شده اسرائیل و ناوهای اقیانوس پیمای آمریکا، بدست نمی آید، بلکه تنها و تنها با اراده مردمان جامعه ما متحقق خواهد شد.

 

---

 

 

یادداشت سیاسی هفته

امیرجواهری لنگرودی
a.javaher99@gmail.com

مردم ایران از آغاز خیزش اعتراضی هشتم دی ماه ۱۴۰۴همواره با آهنگ و سرعت مطلوب و منطقی پیشروی می کردند؛ به فاصله کوتاهی اعتراضات در نزدیک به ۲۰۰ شهرو در۳۱ استان، گسترش یافته بود. فرمان مداخله از خارج کشور نقشه راه را عوض کرد و سرکوب همه جانبه تر آغازگردید. دامنه اعتراضات با قطع اینترنت و تعطیلی شبکه های اجتماعی خبررسان کشور، دایره اطلاع رسانی به افکارعمومی جامعه و جهان به صفر رسید. امروز خبرهای رسیده شاهدان عینی، نمایش تکاندهنده سرکوب اعتراضات در ایران و هولوکاست اسلامی را بازگو می نماید که تهاجم وارد مرحله ی خونین و بی سابقه قتلعام شده است. شواهد میدانی در ایران، اخبار حزن انگیزی از کشته شدن هزاران معترض می دهند. جوانان دختر و پسر، زنان و مردانی که با گلوله های جنگی، تیربارهای نصب شده بر خودروهای نظامی با سرکوبی عریان و برنامه ریزی شده هدف قرار گرفتند و طی دو هفته هزاران تن کشته شدند. مردم ما روزهای درد، روزهای سخت و روزهای خون و روزهایی که خود شاهد این بودند که هزاران هزار تن زن و مرد، دختران نوشکفته و پسران پرآرزو، امیدوار و خواهران و برادران و مادران و پدران درمانده، گرسنه، زیر بار ادباری از فشار زندگی، کودک و نوجوان و جوان و میانسال چگونه ناجوانمردانه، به تیر ظلم در خون خود درغلتیدند… صحبت از این استکه در بیمارستان ها به صدها تن تیر خلاص زدند. میزان بازداشت شده گان که روانه زندان ها شده اند به رقم پُرشمار بالاتر ازکشتار دهه شصت به گوش میرسد و این همه در دل وضعیتی بود که جنبش داشت به آرامی راه خود را پیدا می کرد، رضا پهلوی در متن جنبش دی ماه با دعوت شتابزده اش ازمردم برای پُر کردن خیابان های مرکزی با ادعای اینکه به زودی کمک های خارجی در راه است و وعده دروغین که پنجاه هزار نیروی سرکوب از رژیم جدا شده و با مردم هستند، جوانان پرشور را به قتل گاه فرستاد و حالا بیشرمانه حاشا می کند. این دعوت به اعتراضات شتابی بی موقع و دور از توازن قوای واقعی داد. واقعیت اینستکه جریان سلطنت طلب به ماننده جنگ دوازده روزه، همچنان دچار توهم زودرس در دست یابی به تخت و سلطنت هست. توهم به این که رژیم به زودی سقوط می کند و او باید رهبری دوران گذار را به عهده بگیرد. به روایت شاهدان عینی کشته های دو روزی که رضا پهلوی فراخوان داد، بسیار بیشتر از همه دو هفته اعتراضی بود که مردم با آهنگ خودشان حرکت می کردند. این اولین بار نیست که جریان سلطنت طلب ضربات جدّی به جنبش مردم وارد می کند. امروز سرکوب گران فاشیست در کنار تبلیغات چی های رژیم، چپ های محورمقاومتی و برخی اصلاح طلبان حکومتی تلاش می کنند این حد از خشونت را پاسخی به دخالت نیروهای مزدور اسرائیل و آمریکا در میان تظاهرکنندگان وانمود کنند. شمار تلفات و ابعاد سرکوب آن در دل روایت رسمی حکومت با ادبیاتی تندتر و امنیتی‌تر ادامه دارد و دایما فریاد خامنه ای و مقام‌های امنیتی، مسئولیت را متوجه «تروریست‌ها»، «اغتشاشگرهای مسلح»، دخالتگری «ترامپ» و «نتانیاهو» اعلام می دارند. نهایت آنکه کل این قتلعام راباید به پای خامنه ای جنایتکار نوشت و رضا پهلوی نیز باید پاسخگوی اعمال خویش در برابر افکارعمومی باشد. حدّت یابی سرکوب حاکمیت در زمان قطع اینترنت و همه شبکه های اجتماعی در ایران به‌هیچ‌وجه سکوتی ناشی از رضایت مردم و خاصه جوانان ما نیست، بلکه نوعی سکوتِ تحمیل شده بر کل حیاتِ جامعه توسط مافیای حاکم بر ایران باید تلقی گردد. آنگاه که جامعه بی صدا می‌شود، به هیج وجه آرام نمی‌شود. چرا که تجربۀ زیستی قطع ارتباط شبکه های اجتماعی در جنبش های پیشین دی ۹۶ و جنبش آبان ۹۸ و بعدتر در دل جنبش عظیم “زن_زندگی_آزادی”، شهریور ۱۴۰۱به این طرف، طی دو هفته دی ۱۴۰۴ در ایران شاهد قتل عام و دستگیری و بازداشت وسیع مردمان جامعه مان بودیم که نمی توان در برابر آن سکوت نمود. آنچه در دی ماه بر سرزمین مان رفت، یک سرکوب معمولی نبود؛ کشتارجمعی بود. کشتاری که در بازه ی زمانی کوتاه، مشروعیت هر حکومتی را برای همیشه می‌سوزاند. حکومتی که برای ماندن، مردمش را به گلوله می‌بندد، دیگر حاکمیت و دولت مشروع نیست؛ ساختاری جنایت‌پیشه است که تنها با ترس زنده مانده تا همچنان به جنایاتش ادامه دهد. این یک جنایت عادی نبود، بلکه کشتارعظیم نیروی انسانی و از مصادیق «جنایت علیه بشریت» است. نباید این حد از جنایت را “عادی” جلوه داد. بعبارتی نباید کشتار دی ماه را “عادی سازی” نمود. نباید بخشید و فراموش کرد. نباید این نام ها را فراموش نمود. سکوت در مقابل این سطح جنایت انسانی ممنوع است. نمی شود تاریکی را در روشنایی خفه نمود! در برابر کشتار آشکار حاکمیت ایران،سکوت نکنیم. چرا که در جنگ میان شرف و آدمیت، انسان بی طرف، بی شرف است! جامعه ما بیش از چهار دهه با بُود حاکمیت اسلامی درد کشیده، داغ عزیزان دیده، زجر دیده، اما هنوز زنده و روی پای خود است. آنگاه که جگر مردم ایران سوخت. وقتی هزاران بچه، دیگر خواهر و برادر، مادر و پدر نخواهند داشت. در چنین هنگامی سکوت یعنی پذیرش جنایت! سکوت یعنی قبول سیاهی و تباهی!سکوت یعنی مرگ انسانیت!

اما نکته قابل مکث در این شرایط، احتمال حمله خارجی و جنگ آفرینی امپریالیستی و صاحبان سلاح نظامی بر علیه ایران است. در شرایطی که نشانه‌های آشکاری از تشدید آرایش نظامی آمریکا و متحدانش (اسرائیل) در منطقه دیده می‌شود، همچنان باید هشیار باشیم که هر گونه حمله نظامی به ایران با ادعای هر چند محدود، یا آنگونه که خانم شیرین عبادی برنده جایزه صلح نوبل و همراهانش نامه دعوت به تجاوز نظامی به ایران برای ترامپ فرستاده اند و خواستار «نقطه زنی» و سفارش محدود را صادر کرده اند. هرحمله‌ای بسا تمام منطقه را به آتش بکشد. تحقق چنین سناریویی می‌تواند به سرکوب خشن‌تر جنبش مردمی به بهانهٔ امنیت ملی و انسجام دوبارهٔ بلوک‌های درون حاکمیت منجر به بی‌ثباتی داخلی می‌تواند هزینۀ هر تهاجم خارجی را به‌طور جدّی افزایش دهد. با این‌همه، گرچه نمی‌توان با قطعیت گفت که اعتراضات خیابانی خود محرک حملۀ خارجی خواهند شد یا نه، اما با اطمینان بیش‌تری می‌توان ادعا کرد که وقوع یک حملۀ خارجی احتمالاً به فروکش‌کردن اعتراضات خیابانی خواهد انجامید زیرا در شرایط تهدید بیرونی، منطق بقا و امنیت جمعی موقتاً بر شکاف‌های درونی غلبه می‌کند- به مانند جنگ دوازده روزه و حمله اسرائیل، مردم را به خانه نشینی و فرار از تهران بزرگ وا داشت –  در چنین هنگامه ای خیابان از میدان اعتراض به صحنۀ اضطرار تغییر کارکرد می‌دهد و حتی جامعه ی ناراضی نیز در برابر هر نوع خطر خارجی به حالت تعلیقِ تعارضات داخلی و تمرکز بر دفع تهدید،تغییر جهت می دهد. باید با صراحت گفت: جامعه باز در غیاب یک آلترناتیو مستقل و مردمی، خلأ قدرت می تواند با شکل دیگری از استبداد و دیکتاتوری نظامی جدید در ایران جایگزین شود.

درتاریخ انقلابات، جهان هیچگاه به نیابت از مردمان یک جامعه و فراز و فرود،سازمان یافته یک جنبش بزرگ خیابانی و اعتراضات و اعتصابات سراسری و متشکل، تسلیح نقشه مند توده ها، انقلابی ریشه ندوانده است. باری چهره آسیب دیده و بحران زده جامعه ما را هیچگاه با تهاجم بیگانگان، موشک ها و پهپادهای مداخله شونده نتانیاهو و ترامپ و قوای نیابتی آنان از خارج مرزها نمی توان هدایت کرد!

امروز نجات جامعه ایران از قید اختاپوس دیکتاتوری نظام اسلامی از برون، آنهم با تزئینات و ویترین رسانه ای شاهزاده پهلوی، افسانه پردازی کودکانه ای بیش نیست که با هواپیماهای ترامپ و نتانیاهو و دیگر قوای سرکوبگر اقمار آنان در منطقه بخواهند با تجاوزشان آزادی را به جامعه ما باز گردانند و جنگ را عادی جلوه دهند!

حمله نظامی محدود و یا “نقطه زنی” پیشنهادشده خانم شیرین عبادی و شرکا، نه تنها راه نجات مردم ما بلکه ضربه سنگین به مبارزه مستقل ضد دیکتاتوری آنان است و چنانچه حادث شود، می تواند منطقه را بسوی بی ثباتی گسترده تر سوق دهند. تاکید می کنم سناریوی حمله ی نظامی گسترده تر، پیامد های دارد که هیچکس قادر به کنترل آن نیست. این موج بی ثباتی عمیق از شکل گیری دیکتاتوری نظامی جدید تا خطر تجزیه ایران یا تبدیل شدن آن به میدان رقابت قدرت های جهان و آزمایش سلاح های آنان، این همه مسیر آینده ای امن تر برای مردمان ایران و زیرساخت های جامعه ما نمی سازد.

باری آزادی نه با مداخله خارجی و تحمیل جنگ اربابان امپریالیستی و موشک ها و پهبادهای گسیل شده اسرائیل و ناوهای اقیانوس پیمای آمریکا، بدست نمی آید، بلکه تنها و تنها با اراده مردمان جامعه ما متحقق خواهد شد.

دوشنبه ۶ بهمن ۱۴۰۴ برابر با ۲۶ ژانويه ۲۰۲۶